گاهی اوقات که مثلا یه اتفاق خوشایندی توی ایران می افته و افتخاری کسب میشه همهی ما ایرانی ها خوشحال میشیم ، برای چند ثانیه به ایرانی بودنمون افتخار می کنیم ! مثلا می گیم اره داداش ، اره عزیزم ، تیم ما برنده شده ، بچه های کشور ما توی فلان المپیاد مقام آوردن ، هادی ساعی عزیزمون توی المپیک طلا گرفت ، فیلم فلان کارگردان کشورمون توی فلان جشنواره جایزه گرفت ، مقاله فلان دکتر کشور عزیزمون برنده شده ، عکس های فرزند غیور کشورمون جایزه گرفته و . . . ! برای این جور اتفاق ها ما ایرانی ها خوب بلدیم که ضمیر “ما” رو به کار ببریم و همه رو هم خون و هم وطنمون حساب کنیم . . .
اما وقتی که می شنویم یا می بینیم که یک ایرانی سر چندین نفر رو کلاه گذاشته و خورده و برده ، اینجا دیگه نمی گیم سر مردم کلاه گذاشتیم ! نمی گیم دخترهای جوونِ پدر و مادرهایی رو که با هزار امید و آرزو پاره تنشون رو بزرگ کردن دزدیدیم و بردیم خونه خالی به زور بهشون تجاوز کردیم و بعدشم توی بیابون از ماشین پرتشون کردیم بیرون ! نمی گیم توی صورت کسی اسید پاشیدیم ! نمی گیم دزدی کردیم ! نمی گیم مال یتیم خوردیم ! نمی گیم کُشتیم ! نمی گیم ریا کردیم ! ربا خوردیم ! زنا کردیم !دروغ گفتیم ! نذول خوردیم ! لواط کردیم ! گرون فروشی کردیم و . . . ! برای اینجور اتفاق ها دیگه نمی گیم “ما” ، میگیم اینا رو باید از اونجا آویزونشون کنن ، باید زندان کنن ، اعدام کنن باید فلان کنن . . .
چرا خودمون با خودمون این کارها رو می کنیم ، مگه اون متجاوز ، کلاهبردار ، ربا خوار ، نذول خوار ، دزد یکی مثل من و تو نیست ؟ ایرانی نیست ؟ فرزند کشور عزیزمون نیست ؟ ما هستیم ، همه ما . . .
تا کی باید منتظر بشینیم که کشورمون خودش خود به خود درست بشه ؟ مگه بهمون ثابت نشده دولتمردانمون عرضهی همچین کاری رو ندارن ؟ خودمون باید خودمون رو درست کنیم تا کشورمون درست بشه . . . از خودمون شروع کنیم ، از پس خودمون که بر میاییم . . .
چرا فقط توی ماه رمضون آمار فساد و جرم و جنایت پایین میاد ؟ مگه توی ماه رمضون چه کار می کنیم ؟ ماه رمضون خورشید یه جور دیگه میتابه ؟ روزهاش با بقیه روزهای سال فرق میکنه ؟ چرا فقط توی ماه رمضون یه کمی درست میشیم . . . ؟ ای خدا کاش تمام ۱۲ ماه سال ، ماه رمضون بود . . .کاش . . .
چرا فقط توی ماه رمضون یه کمی درست میشیم ؟! (14/6/87)
جایی برای پیرمردها هست! (9/6/87)
پیرمرد به گوشی عجیب و غریبی که در دستان جوانی که در نیمکت کناری او داخل پارک نشسته بود نگاهی کرد و بعد ، نگاهش جلب دستان لرزان و خشک خود و تنها تسبیحی که لای انگشتانش پیچیده بود شد ؛ نفسی کشید و پیش خود گفت : ه…ی ، عجب زمانه ای شده ، همه چیز تغییر کرده ، هیچ چیز مثل سابق نیست . . .
پیرمرد به موهای سیخ شده ، صورت زیبا و ابروهای از بالا و پایین بدهکار جوان نگاهی کرد و بعد ، با دستمال سفید و گلدوزی شدهی خود عرق های پیشانی بلندش را به همراه عینک ته استکانی خود پاک کرد و دستی بر صورت خشک و پر چین و چروک خود کشید ؛ نفسی کشید و پیش خود گفت : ه…ی ، عجب زمانه ای شده ، همه چیز تغییر کرده ، هیچ چیز مثل سابق نیست . . .
پیرمرد به دستگاه سیاه رنگی که جوان از جیب شلوار تنگ و فاقکوتاه خود بیرون آورد و مشغول خیره شدن به تلویزیون کوچک روی آن و بازی با آن شد نگاهی کرد و بعد ، نگاهش جلب ساعت جیبی و قدیمی خود شد سپس جعبهی سفیدرنگ کلکسیون قرص هایش را از جیب بیرون آورد و یکی از آنها را همراه با نوشیدن جرعه ای آب از بطری کنار دستش به سختی فرو داد ؛ نفسی کشید و پیش خود گفت : ه…ی ، عجب زمانه ای شده ، همه چیز تغییر کرده ، هیچ چیز مثل سابق نیست . . .
پیرمرد به صدای جوان گوش می کرد در حالی که جوان رعنا کنار نیمکتش در حال قدم زدن و صحبت کردن با دوست دختر خود به وسیلهی گوشی عجیب و غریبش بود ، بعد ؛ با دستانش زانوهای پاهای فلج شده خود را فشار داد و فشار داد و فشار داد و نفسی کشید و پیش خود گفت : ه…ی ، عجب زمانه ای شده ، همه چیز تغییر کرده ، هیچ چیز … مث … که ناگهان احساس کرد که از پشت کسی در حال آب پاشیدن و خیس کردن اوست ، سریع متوجه شد که این باغبان بی فکر و بی خیال پارک است که در حال آبیاری آن طرف دیوار بزرگ شمشادی نزدیک پیرمرد است ، پیرمرد می خواست حوار بکشد و باغبان را متوجه خود کند ولی با هنجره ای که چند سال قبل آن را از دست داده بود نمی توانست . . . نگرانی در چشم ها و چهرهی پیرمرد موج می زد ، هنوز یک ساعت مانده بود تا دخترش دنبال او بیاید و به خانه بازگردد ، چاره ای جز ماندن و خیس شدن نداشت . ناگهان حضور دست گرمی را روی شانه اش حس کرد ، بعد از چند ثانیه متوجه شد که به نیمکتی دورتر منتقل شده است ، احساس آرامش از نشستن روی این نیمکت تمام وجودش را فرا گرفته بود که متوجه بوسه ای بر دستش شد ! آن جوان را روبه روی خود دید در حالی که با تبصمی زیبا به او نگاه می کند و با دست هایش لباس های خود را می تکاند … برای چند ثانیه چشمان خود را بست و هر دعای خیری که می توانست برای این جوان کرد ، با لبخند چشمانش را که باز کرد ولی جوان را دید که در حال دور شدن از اوست ، بعد ؛ نفسی کشید و پیش خود گفت : ه..ی خدای بزرگ ، عجب زمانه ایست ، هیچ چیز تغییر نکرده ، همه چیز مثل سابق است . . .
اندر احوالات یک معتاد ! (1/5/87)
چند روز بود که خمار بودم ، اعصابم ریخته بود به هم ، پاچهی همه رو می گرفتم . همه جای بدنم درد می کرد ، انگار همهی استخون های بدنم داشت خورد می شد . همش توی بدنم احساس خارش می کردم . یه گوشه می شستم و دور از چشم بقیه به خودم می پیچیدم ! جلوی چشمم بود ؛ می خواستم استفاده کنم ولی نمی شد ، نمی تونستم . . .
خوابم نمی برد ولی اگه می خوابیدم بیدار شدنم با خدا بود . کلی فکر و خیال از جلوی چشمام رد می شد ، نگران بودم ، همش می گفتم تو این چند روز که من ندارم چه اتفاقاتی افتاده ؟! بیشتر موقع ها همین جور عرق می کردم ، صورتم خیس خیس می شد ! همش احساس می کردم جای یه چیزی توی دستم خالیه . می خواستم برم بیرون از یه جا گیر بیارم و استفاده کنم اما می ترسیدم ، نمی دونم از چی ؛ شاید از اینکه اونجوری که می خوام بهم حال نده ، یا اون کارهایی رو که تو خونه می کردم نتونم اونجا انجام بدم . حالم گرفته بود ، حالم بد بود . . .
آخه چند روز بود که تلفن رو قطع کرده بودن ! نمی تونستم به اینترنت وصل بشم ! فکر می کردیم پولش رو دادیم ولی اشتباه فکر می کردیم ! تا اومد وصل بشه چقدر به من سخت گذشت ! خیلی بده که پشت کامپیوتر نشسته باشی و نتوتی به اینترنت وصل بشی . . . آرزو دارم که همچین اتفاقی برای هیچ کسی نیوفته ، خدا نصیب گرگ بیابون نکنه . . .
خسرو شکیبایی بخشی از خاطراتم بود(28/4/87)
شکیبایی را دوست داشتم ، واقعا چقدر حیف شد که همچین بازیگری انقدر زود از بین ما رفت ! با یک مرور متوجه می شوید که یکی یکی کوه های استوار سینما و تلویزیون مان در حال ناپدید شدن هستند ! ولی انقدر خوب بوده اند که فواید و مزایای وجودشان تا انتها باقی خواهد بود . . .
خسرو شکیبایی بخشی از خاطرات خوب من را تشکیل می داد ! یادم می آید زمانی که کوچکتر بودم و سریال خانه سبز برای اولین بار از تلویزیون ایران پخش می شد چقدر برایم لذت بخش بود ، مخصوصا بازی گرم آقای شکیبایی که همیشه به دل من می نشست ! اگر درست به یاد داشته باشم یکی از تکیه کلام های ایشان در این سریال “مرد باش” بود ! خاطره ای در رابطه با این تکیه کلام دارم که نوشتنش اینجا شاید بد نباشد : یک روز ظهر از همان روزهایی که خانه سبز در حال پخش بود ، من داشتم با دوچرخه ام در خیابان می تاختم ! یکباره جوگیر شدم و تا می توانستم پا زدم و با سرعت خیلی زیاد حرکت می کردم که ناگهان درون یکی از دستانداز های خیابان که خیلی هم بی شباهت به چاه نبود افتادم ! به شدت به زمین خوردم و به عبارتی پخش زمین شدم ! یک دست و یک پایم به شدت زخمی و کوفته شده بود ، نمی توانستم از زمین بلند بشوم ، ناگهان جوانی را بالای سرم دیدم که دستش را به طرفم دراز کرد و به من گفت : بلند شو . . . مرد باش ! تکیه کلام آقای شکیبایی را مثل خود ایشان گفت ، ظاهرا این جوان هم تحت تاثیر خانه سبز قرار گرفته بود ! من هم که خیلی تحت تاثیر بازی آقای شکیبایی بودم یکباره همهی درد را فراموش کردم و دستش را گرفتم و بلند شدم و به خانه رفتم ! اگرچه آن شب نتوانستم بخوابم ولی می خواهم بگویم که آقای شکیبایی با نیروی خارق العادهی خود در بازیگری چه تاثیری در من گذاشته بود که حتی زمانی که آن جوان از ایشان تقلید کرد هم یک حس متفاوت در من ایجاد شد که به موجب آن برای دقایقی درد را فراموش کردم . . .
خدا آقای شکیبایی را بیامرزد ، شاید الان در خانه ای با هزاران رنگ راحت و آزاد باشند و به آرزوهایشان رسیده باشند ، شاید . . .
داستانی از خاموشی ! (22/4/87)
یک روز يكي از ماموران زحمتكش ادارهي برق که به خاطر گرما، گرانی، زن و بچه و هزار مشغلهي دیگه تا حدودی گیج شده بود وارد یک مجتمع شد و کنتور برق واحد آقای “ب” را که مردی معتقد و دوستدار این دولت مردمی بود به جای کنتور برق واحد آقای “الف” که یک انسان شریف و نرمال بود و مثل همیشه فرصت نکرده بود قبض برق واحدش را پرداخت کند قطع کرد ! آقای ب فکر کرد که این قطعی برق به خاطر خاموشی های دو ساعتهي روزانه هست ؛ بعد از دو ساعت متوجه شد همهی ساختمان برق دارند به جز واحد او ! سریع به سراغ کنتورها که در پارکینگ بود رفت و فهمید که کنتور واحدش قطع است ، به خودش گفت من که قبضم را پرداختهام حتما دوباره این آقای الف قبضش را نداده و مامور ادارهی برق به اشتباه کنتور واحد من را قطع کرده ! سراغ آقای الف رفت و متوجه شد که حدساش درست بوده ، بندهخدا آقای الف هم که تقریبا آچار فرانسه ساختمان بود برق واحد آقای ب را به کنتور خوداش متصل کرد و نعمت برق دوباره به واحد آقای ب برگشت و قضیه فیصله پیدا کرد . بعد از چند دقیقه آقای ب متوجه شد که برق واحدش کم و زیاد می شود ، خانوماش گفت: خاکعالم؛ ب ،چرا برق اینجوری میشه !؟ آقای ب هم گفت شاید این الف کارش را درست انجام نداده ، خانوم این فازمترُ بیار تا خودم درستش کنم ! آقای ب اُفتاد به جان کنتور واحد آقای الف و بعد از یک سری کارهایی که خودش هم نفهمید چکار کرده به خودش گفت فکر کنم درست شد و رفت بالا ! ناگهان آقای الف دید که برق واحدش قطع شده و چون برق عمومی ساختمان بود رفت سراغ کنتور و فهمید که آقای ب برق واحدش را قطع کرده و فقط برق خودش وصل است ! اینبار او به سراغ آقای ب رفت و گفت که شما اینکار را کردید ؟ ب گفت بله ، آخه برق ما هی کم و زیاد میشد ، فکر نمی کردم برق شما قطع بشود ! الف گفت آخه حاجی بَد کردم که به شما برق دادم !؟ چرا برق ما را قطع کردید . . . خلاصه آقای الف دوباره کنتور را به همان حالت قبلی در آورد و هر دو به واحدهایشان برگشتند ! بعد از چند دقیقه اینبار هم برق آقای الف رفت و هم برق آقای ب ! اعصاب هر دوتای آنها خورد شد و علاوه بر آن خانوم هایشان هم شاخ توی جیبشان گماشتند و هر دو باهم به پارکینگ رسیدند و بعد از جر و بحث داشتند با هم گلاویز می شدند که یکی دیگر از اعضای ساختمان آمد و گفت آقایون چرا دارید دعوا می کنید !؟ برق همه قطع است ! مثل همیشه هر روز دو ساعت برق می رود دیگر ! حاجی ب از شما بعید است آقای الف شما هم همینطور !! آقای الف و ب هر دو خجالت زده در حالی که به سوی واحدهایشان می رفتند با صدای نچندان آرام به یکی از شخصیت های نخبه ی دولت مردمی ، هرچه دشنام می دانستند دادند . . . ! نکتهی جالب اینجا بود که صدای آقای ب از آقای الف بلندتر بود !!
چندین دقیقه بعد از دو ساعت خاموشی باز برق واحدهای آقای الف و ب قطع شد ! اینبار هر دو سراسیمه با چوب و چماق به پارکینگ آمدند که دیدند شخص دیگری در حال وَر رفتن به کنتور هاست !! آن شخص هم که بسیار از حجوم این دو ترسیده بود با صدایی همراه با ترس گفت : ببخشید . . . فکر می کردم که امروز یکی از کنتورهای این ساختمان را اشتباهی قطع کردم . . . ! داشتم درستش می کردم . . .
ناموس که فقط نباید مانتو و روسری و چادر داشته باشه ! (27/03/87)
اِوا قندِ عَسَلم !! (18/03/87)
فکر می کنم “بابا قورقوری” از اولین شخصیت های انیمیشنی ای باشه که برای تبلیغ های تلویزیونی خلق شد و اینجور که من یادم میاد اون اوایل مورد استقبال مردم هم قرار گرفت ! خب برای اون موقع که همه ی تبلیغ های تلویزیون آزار دهنده و زمخت بود ، عجیب بود که یک تبلیغ چند ثانیه ای مورد توجه مردم قرار بگیره !
شباهت محمود احمدينژاد و سید ضیاءالدین طباطبایی (23/02/87)
اگر تندبادی براید ز کُنج . . . / فیلمی از ابوالقاسم فردوسی ! (08/02/87)
خداحافظ کارمند ساده ی بایگانی ثبت احوال شیراز !(14/01/87)
بالاخره امشب صحنه ای را که هم دوست داشتم ببینم و هم دوست نداشتم ببینم را ، دیدم !
دوست نداشتم ببینم چون نمی خواستم لحظه های کنار خانواده بودن و خندیدن را از دست بدهم ! هنگامی که همگی از خنده روده بر شده بودیم و من در همان حال به پدر و مادرم که چهره هایشان غرق در خنده بود نگاه می کردم و بهترین حس دنیا به من دست می داد ، نمی خواستم این لحظه را از دست بدهم ! نمی خواستم این صحنه را ببینم چون می دانستم که باید از دو ، سه روز بعد چند صد کیلومتر از خانواده ام دور باشم برای چندین هفته . . . دوست داشتم ببینم چون نمی خواستم حتی یکی از این لحظات زیبا را از دست بدهم . . . وقتی آن گریه ی دیدنی شصت چی را در سکانس آخر دادگاه دیدم ، همه ی این ها از جلوی چشمانم رد شدند و بغض گلوم رو گرفت .
دلم می خواست خودم هم مثل بقیه از مهران مدیری تشکری کرده باشم به خاطر همه چیز ، اگر خودم نمی نوشتم دلم خنک نمی شد ! چند روزی بود که به “به به” ، “خیلی ممنونم” و “آفرین” ها و همه چیز مرد هزار چهره عادت کرده بودم ! به مثبت و منفی و نظر دادن ها به لینک های پیرامون این سریال در بالاترین عادت کرده بودم ! قصدم این نیست که خیلی بزرگنمایی کرده باشم ! این لحظات خانواده ی کامل بودن همیشه وجود نداره ، چرا قبلا قدر این لحظات را نمی دونستم و این قدر ساده از کنار آن رد می شدم !
مهران مدیری و گروه مرد هزار چهره ، واقعا خسته نباشید ،لحظه های فراموش نشدنی ه بسیار قشنگی را برای ما رقم زدید ! از تبسم و نیش خند ها به طنزهای بدون طنز خسته شده بودیم ! خداحافظ کارمند ساده ی بایگانی ثبت احوال شیراز . . .
