واقعا برای خودم متاسفم ؛ برای همه‌ی جوون های هم سن و سال خودم هم همینطور . ما به چیه این فوتبال دل بستیم ؟ به چیه این تیم ملی دل بستیم ؟
توی خواب هم نمی دیدم که توی ورزشگاه آزادی با فریاد های تشویق صد هزار تماشاچی بدون محروم و مصدوم به تیمی مثل عربستان اینطور با نکبت و ذلت ببازیم … بله ؛‌این عرب های کثیف باید هم اینقدر جرات پیدا کنن که توی ایران ، وسط ورزشگاه آزادی ایرانی ها رو بزنن …
ما چرا اینقدر ساده ایم !؟چرا اینقدر زود خام میشیم و گول میخوریم !؟ از روز قبل که هر دقیقه اون کلیپ کذایی از تلویزیون پخش میشد همراه با اون آهنگ مسخره و حال بهم زن ؛ جوی ایجاد شده بود که دیگه همه مطمئن شده بودن ایران عربستان رو میبره ! ولی حالا همه فهمیدیم که ما مثل عروسک هایی بودیم که دست هایی از بالا داشت ما رو بازی میداد …
آقای علی دایی ! من نمی دونم که تو دیگه از فوتبال این مملکت چی می خوای !؟ چیزی بوده که به دست نیاورده باشی !؟ از طریق فوتبال که میلیاردر شدی ، با مرده خوری و پاس گل های یه عده دیگه که اسمت تو دنیا شاخ شد ، تا هر موقع که عشقت کشید هم فوتبال بازی کردی ، معلوم نیست با کمک کدوم دست از غیب یک دفعه سر مربی تیم ملی فوتبال هم که شدی ! حالا دیگه از فوتبال این مملکت کوفتی چی میخوای !؟
آقای دایی ! تو در حد همون سایپا هم نبودی چه برسه به تیم ملی ! ای کاش همون موقع ها که مثلا توی اوج بودی خودت رو کنار میکشیدی که حالا این چیزا رو نشنوی ! از ته دل آرزو می کنم که این خبر بر کنار شدنت شایعه نباشه ! امیدوارم که دوباره همون دست که از غیب اومد و تو رو سر مربی کرد دوباره باعث نشه که بازم بتونی روی صندلی سر مربی تیم ملی بشینی ! آقای دایی ، تا حالا که هیچ حسی نسبت بهت نداشتم ، ولی الان اینقدر واسه من منفور شدی که آرزو می کنم دیگه اسمت رو نشنوم …
اگر چه تعویض مربی توی همچین زمانی ممکنه به تیم ملی صدمه بزنه ولی تنها زمانی از شنیدن اسمت خوشحال میشم که علتش بر کنار شدنت از تیم ملی باشه ! کاش به جای اینکه اینقدر غرور داشته باشی و سنگ پای قزوین باشی یه مقدار هم که شده به خودت نگاه میکردی ببینی چه قابلیت هایی داری ! ببینی اصلا قابلیتی داری !؟ اگر بری و به همون لباس فروشیت بچسبی خیلی سنگین تره … اَه …

امروز مثلا اولین روز از سال هزار و سیصد و هشتاد و هشت ـه ! الان باید چکار کنیم خب ؟ به شخصه برای من که انگار نه انگار که اتفاق جدیدی افتاده ! چرا اینجوری شدم ؟ یا بهتر بگم چرا اینجوری شدیم !؟ هیچ چیز دیگه رنگ و بوی قبل رو نداره ؛ یادم هست که کوچکتر که بودم اصلا اینجوری نبود ، نزدیک نوروز که میشد همه چیز در تحرک و جنب و جوش بود ؛ هرجا رو نگاه می کردی پر بود از رنگ های شاد و خوشکل ! میدونم که به خاطر سن و سال کم نبود ، چون بزرگ تر ها رو یادم هست که اینجوری بودن …

همه چیز دیگه سرد شده ، یخ کرده . دیگه خرید عید امسال هم از سر اجبار بود ! چقدر قدیم تر ها برای خرید کفش و لباس عید ذوق و شوق داشتیم ، چقدر بالا و پایین می پریدیم ! اون موقع ها هم ایام نزدیک عید خیابون ها شلوغ بود ، پیاده رو ها پر از آدم بود . ولی همه خوشحال بودن ، به همدیگه احترام میذاشتن ، از کنار همدیگه که رد می شدن همدیگه رو حس می کردن ! ولی الان چی ، بیشتر عابرها با خلق های سگی راه میافتن توی خیابون ها و همه سعی و تلاششون اینه که هرچه زودتر یه چیزی بخرن و از شرش خلاص بشن ؛ آدم های توی پیاده روهای امسال رو مثل مجسمه های خاکستری دیدم که انگار چرخ زیر پاهاشون گذاشتن و بدون کوچکترین توجه نسبت به هم از کنار هم عبور می کنن …

هر سال سرد تر و خشک تر از سال قبل ؛ نمی دونم ، شاید چیزی تغییر نکرده و همه چیز همونیه که قبلا بوده . شاید ما آدم ها تغییر کردیم . شاید به زور وادارمون کردن به تغییر . شاید از مشخصه های این مملکت و دولت باشه که یه فیلتر خاکستری چسبیده به چشم هامون و همه چیز رو خاکستری و سرد می بینیم، عین مجسمه ؛ شاید از مزایای این حکومت باشه که حس بویایی مردم از بین رفته ، دیگه بوی عید و عیدی و لباس و کفش نو رو نمی تونم حس کنم ! عطر سبزه و سیر و سرکه سفره هفت سین رو نمی تونم حس کنم ! صدای تیک تاک ساعت هفت سین رو نمی شنوم ! انگار ماهی قرمز ها هم دیگه امیدی به آینده ندارن ، دو تا ماهی قرمز واسه سفره هفت سین گرفته بودم ، یکیشون هشت ساعت قبل از سال تحویل مُرد ! چه بلایی سرمون آوردن …. !؟

—————————————————————–

دوست نداشتم که اولین پست وبلاگم توی سال جدید اینجوری باشه . ولی دست خودم نبود ! بیشتر از همه‌ی مردم جهان ما ایرانی ها امیدوارم هستیم ، به چی رو نمی دونم ! به همین امید هم هست که زنده ایم … امیدوارم که سال خوبی باشه ! نوروز مبارک …!

فکر می کنید اینجا کجاست ؟! خب احتمالا با دیدن این تاب و سرسره و الاکلنگ حدس می زنید که اینجا یک پارک مستعمل باشه ! زود قضاوت نکنید …

خب ؛ الان به نظرتون اینجا کجاست ؟! اون ساختمان پشت این  وسایل بازی به نظرتون چیه ؟

اگر روی عکس ها کلیک کنید و اون ها رو توی سایز بزرگ ببینید ، متوجه خواهید شد که اینجا نه پارکه ، نه شهربازی ! اینجا بخشی از یکی از دانشگاه های کشوره ! روی سر در اون ساختمان هم نوشته ”دانشکده فنی مهندسی” !

من برای اینکه از سرازیر شدن دانشجویان مشتاق به سوی این دانشگاه جلوگیری کنم ، اسم این دانشگاه رو نمی گم ! ولی می خوام بگم که اگر مسئولین این تجهیزات و تکنولوژی های پیشرفته رو که  توی دانشگاه های کشور وجود داره  در نظر می گرفتن ، قطعا دانشگاه های ایرانی جای خیلی بهتری توی رنکینگ دانشگاه های جهان داشتن ! قبول ندارید !؟

وبلاگ نویسی در بلاگفا را دوست نداشتم ؛ جدای از کمبود های سخت افزاری و نرم افزاری ، بلاگفا خانه‌ي سرد و بی روحی برای من و وبلاگم بود ! احساس خوبی از وبلاگنویسی در بلاگفا به من دست نمیداد ! اما در همین مدت کوتاه خیلی با وردپرس انس گرفتم و اصلا احساسی را که نسبت به بلاگفا داشتم نسبت به وردپرس ندارم .

به امید اینکه در سال جدید خانه‌ی جدیدم روز از روز بهتر شود و بتوانم به خوبی از آن مواظبت کنم …

الان شب یلداست . . .!؟
چرا هیچ کس کنارم نیست ؟ چرا بوی هیچ آدمی نمیاد ؟ صدای خنده نمیاد ؟ صدای قصه نمیاد ؟ صدای شکستن تخمه نمیاد ؟ پس هندوونه سرخ کجاست ؟ خاکستر داغ کجاست ؟ دونه های انار کجاست ؟ دست مادر چرا نیست رو سَرَم ؟ – قربونش برم گل پسرم – . . .
خدا جون بسه دیگه ! آخه عدل و انصافتو شکر ، این همه تنهایی فقط برا من !؟ خدا ؛‌ یا کاری کن این دل لامصب از سنگ شه یا بذار این بغض کوفتی بترکه ! می خوام گریه کنم ، گریه ! می خوام تو طولانی ترین شبی که خلق کردی انقدر گریه کنم که از رو بری . . . می فهمی ؟ گریه . . .

توی این مدت تقریبا کوتاه که من این وبلاگ رو دارم ، این دومین پستی هست که به مناسبت مرگ یک هنرمند داخلش می نویسم . از احساسم هنگام نوشتن این مطلب فقط می تونم به حقارت و پشیمانی اشاره کنم ! فکر می کنم دلیلش رو بدونم و شاید هم ندونم . . .
شاید اسم استاد رضا ارحام صدر تا قبل از فوت ایشون به گوش کسی نخورده بود ، مخصوصا به گوش جوون ترها ؛ من خودم هم به خاطر سن کم چیزی زیادی از ایشون نمی دونم و هیچ کدم از تئاترها یا فیلم های ایشون رو تا حالا ندیدم ولی به این دلیل که این استاد بزرگوار همشهری ما بودن چیزهایی از بزرگترها از ایشون شنیده ام و با همین اطلاعات اندک پی برده بودم که این استاد هنرمند چقدر شخصیت جالبی دارند . قصدم از نوشتن این مطلب به نوعی تخلیه کردن خودم هست و البته نوشتن خاطره ای از استاد ارحام صدر که خان عموی بزرگ ما چندین بار برای ما تعریف کردند :
عموی بزرگ بنده تعریف می کردند که یکبار که برای بار چندم برای دیدن یکی از تئاترهای استاد ارحام صدر رفته بودند ، در کمال تعجب متوجه شده اند که محمدرضا شاه هم توی سالن حضور دارند و برای تماشای نمایش این استاد کاردان به تئاتر اومده ! از ذوق و شوق دیدن شاه مملکت از فاصله‌ی نزدیک توسط خان عمو که باید بگذرم ! ولی باید بدونید که تئاترهای گروه استاد ارحام صدر این جور که گفته می شه خیلی انتقادی بوده و با طنز حرف های انتقادی خیلی بزرگی رو بیان می کرده ! خان عمو تعریف می کرد که شاه از دیدن این نمایش بسیار لذت می برده و حین دیدن نمایش همش در حال خندیدن بودن ! خان عمو می گفت در صحنه ای از تئاتر استاد ارحام صدر باید می گفته که من از هیچ کس و هیچ چیز نمی ترسم و فقط از خدا می ترسم ! ولی اینبار چون شاه به دیدن نمایشش اومده بوده خیلی ناگهانی یه تغییراتی توی دیالوگش داده و به بازیگر مقابلش گفته : ترس ؟ من و ترس ؟! این شاه مملکت رو می بینی که اینجا نشسته ؟!؟ من از این هم نمی ترسم !! من فقط از خدا می ترسم . . . فقط از خدا . . .

با یه چشم به هم زدن ماه رمضون این سال هم داره تموم میشه ، با یه چشم به هم زدن این سال هم تموم میشه ، با یه چشم به هم زدن دوران خوش کودکی و نوجوونی مون هم تموم شد ، با یه چشم به هم زدن جوونی و بزرگسالی مون هم تموم میشه ، با یه چشم به هم زدن موهامون هم سفید میشه ، با یه چشم به هم زدن عمرمون هم تموم میشه و بعد از آخرین چشم به هم زدن دیگه کمرکش قبرستون زیر یه عالمه خاک خوابیدیم  و خواهی نخواهی همسایه‌ی خوشمزه ای واسه مورچه ها و کرم ها شدیم . . . به همین راحتی ، به همین خوشمزگی !
با هر کدوم از این چشم ها و پلک هایی که برای خوندن این نوشته به هم زدید ، با هر یک از نفس هایی که حین خوندن این نوشته کشیدید ، یه قدم به مرگ نزدیگ تر شدید . . . اتفاقی که ممکنه خیلی دور یا خیلی نزدیک باشه . . .
به خاطر ناراحت شدن و به هم ریختن اعصابتون از این حقیر خرده نگیرید ! چرا ما هیچ وقت به این چیزا فکر نمی کنیم ؟ چرا اندازه یک صدم  این چیزایی که آخرش باید همه رو بذاریم و بریم به مرگ فکر نمی کنیم ؟! چرا خودم به این چیزا فکر نمی کنم ؟! مرگ حقه ولی برای همسایه . . .