تاوان

امروز مثلا اولین روز از سال هزار و سیصد و هشتاد و هشت ـه ! الان باید چکار کنیم خب ؟ به شخصه برای من که انگار نه انگار که اتفاق جدیدی افتاده ! چرا اینجوری شدم ؟ یا بهتر بگم چرا اینجوری شدیم !؟ هیچ چیز دیگه رنگ و بوی قبل رو نداره ؛ یادم هست که کوچکتر که بودم اصلا اینجوری نبود ، نزدیک نوروز که میشد همه چیز در تحرک و جنب و جوش بود ؛ هرجا رو نگاه می کردی پر بود از رنگ های شاد و خوشکل ! میدونم که به خاطر سن و سال کم نبود ، چون بزرگ تر ها رو یادم هست که اینجوری بودن …

همه چیز دیگه سرد شده ، یخ کرده . دیگه خرید عید امسال هم از سر اجبار بود ! چقدر قدیم تر ها برای خرید کفش و لباس عید ذوق و شوق داشتیم ، چقدر بالا و پایین می پریدیم ! اون موقع ها هم ایام نزدیک عید خیابون ها شلوغ بود ، پیاده رو ها پر از آدم بود . ولی همه خوشحال بودن ، به همدیگه احترام میذاشتن ، از کنار همدیگه که رد می شدن همدیگه رو حس می کردن ! ولی الان چی ، بیشتر عابرها با خلق های سگی راه میافتن توی خیابون ها و همه سعی و تلاششون اینه که هرچه زودتر یه چیزی بخرن و از شرش خلاص بشن ؛ آدم های توی پیاده روهای امسال رو مثل مجسمه های خاکستری دیدم که انگار چرخ زیر پاهاشون گذاشتن و بدون کوچکترین توجه نسبت به هم از کنار هم عبور می کنن …

هر سال سرد تر و خشک تر از سال قبل ؛ نمی دونم ، شاید چیزی تغییر نکرده و همه چیز همونیه که قبلا بوده . شاید ما آدم ها تغییر کردیم . شاید به زور وادارمون کردن به تغییر . شاید از مشخصه های این مملکت و دولت باشه که یه فیلتر خاکستری چسبیده به چشم هامون و همه چیز رو خاکستری و سرد می بینیم، عین مجسمه ؛ شاید از مزایای این حکومت باشه که حس بویایی مردم از بین رفته ، دیگه بوی عید و عیدی و لباس و کفش نو رو نمی تونم حس کنم ! عطر سبزه و سیر و سرکه سفره هفت سین رو نمی تونم حس کنم ! صدای تیک تاک ساعت هفت سین رو نمی شنوم ! انگار ماهی قرمز ها هم دیگه امیدی به آینده ندارن ، دو تا ماهی قرمز واسه سفره هفت سین گرفته بودم ، یکیشون هشت ساعت قبل از سال تحویل مُرد ! چه بلایی سرمون آوردن …. !؟

—————————————————————–

دوست نداشتم که اولین پست وبلاگم توی سال جدید اینجوری باشه . ولی دست خودم نبود ! بیشتر از همه‌ی مردم جهان ما ایرانی ها امیدوارم هستیم ، به چی رو نمی دونم ! به همین امید هم هست که زنده ایم … امیدوارم که سال خوبی باشه ! نوروز مبارک …!

فکر می کنید اینجا کجاست ؟! خب احتمالا با دیدن این تاب و سرسره و الاکلنگ حدس می زنید که اینجا یک پارک مستعمل باشه ! زود قضاوت نکنید …

خب ؛ الان به نظرتون اینجا کجاست ؟! اون ساختمان پشت این  وسایل بازی به نظرتون چیه ؟

اگر روی عکس ها کلیک کنید و اون ها رو توی سایز بزرگ ببینید ، متوجه خواهید شد که اینجا نه پارکه ، نه شهربازی ! اینجا بخشی از یکی از دانشگاه های کشوره ! روی سر در اون ساختمان هم نوشته »دانشکده فنی مهندسی» !

من برای اینکه از سرازیر شدن دانشجویان مشتاق به سوی این دانشگاه جلوگیری کنم ، اسم این دانشگاه رو نمی گم ! ولی می خوام بگم که اگر مسئولین این تجهیزات و تکنولوژی های پیشرفته رو که  توی دانشگاه های کشور وجود داره  در نظر می گرفتن ، قطعا دانشگاه های ایرانی جای خیلی بهتری توی رنکینگ دانشگاه های جهان داشتن ! قبول ندارید !؟

چند روز بود که خمار بودم ،‌ اعصابم ریخته بود به هم ، پاچه‌ی همه رو می گرفتم . همه‌ جای بدنم درد می کرد ، انگار همه‌ی استخون های بدنم داشت خورد می شد . همش توی بدنم احساس خارش می کردم . یه گوشه می شستم و دور از چشم بقیه به خودم می پیچیدم ! جلوی چشمم بود ؛ می خواستم استفاده کنم ولی نمی شد ،‌ نمی تونستم . . .
خوابم نمی برد ولی اگه می خوابیدم بیدار شدنم با خدا بود . کلی فکر و خیال از جلوی چشمام رد می شد ، نگران بودم ،‌ همش می گفتم تو این چند روز که من ندارم چه اتفاقاتی افتاده ؟! بیشتر موقع ها همین جور عرق می کردم ،‌ صورتم خیس خیس می شد ! همش احساس می کردم جای یه چیزی توی دستم خالیه . می خواستم برم بیرون از یه جا گیر بیارم و استفاده کنم اما می ترسیدم ، نمی دونم از چی ؛ شاید از اینکه اونجوری که می خوام بهم حال نده ، یا اون کارهایی رو که تو خونه می کردم نتونم اونجا انجام بدم . حالم گرفته بود ، حالم بد بود . . .
آخه چند روز بود که تلفن رو قطع کرده بودن ! نمی تونستم به اینترنت وصل بشم ! فکر می کردیم پولش رو دادیم ولی اشتباه فکر می کردیم ! تا اومد وصل بشه چقدر به من سخت گذشت ! خیلی بده که پشت کامپیوتر نشسته باشی و نتوتی به اینترنت وصل بشی . . . آرزو دارم که همچین اتفاقی برای هیچ کسی نیوفته ، خدا نصیب گرگ بیابون نکنه . . .

اگر از دور به فيلم هاي سينمايي که در نوروز از شبکه هاي مختلف سيما پخش شد نگاه کنيم به راحتي مي تونيم بگيم که خيلي خوب و جديد بودن . ولي اگر بخواهيم از نزديک و با ديد ذره بيني نگاه کنيم مي فهميم که مسئولان پخش و نمايش اين فيلم ها با سانسور و حذف بخش هايي از اين فيلم ها کيفيت و محتواي معنوي اين فيلم ها را از بين برده اند !

چند فيلم اسکاري نوروز از تلويزيون پخش شد از جمله «جايي براي پيرمردها نيست» ، «مايکل کلايتون» و «خون به پا مي شود» ، هر کدام از اين فيلم ها چند تنديس اسکار گرفته اند ، چطور مسئولان پخش اين فيلم ها مي تونن به خودشون اجازه بدن که با چند کليک ساده بخش هايي از اين فيلم ها را کلا نمايش ندهند و حذف کنند در حالي که براي همين صحنه ها دلارها خرج شده است ، در حالي که براي همين صحنه ها زحمات فراوان کشيده شده است ، در حالي که براي فيلم کامل و بدون سانسور اسکار گرفته اند . . .

فيلم هاي خوب ديگري از جمله » گنگستر آمريکايي» ، «در دره ي خدايان» و «۱۴۰۸» نيز از جمله فيلم هايي بودند که بلاهاي زيادي به سرشان آمده بود ! به عنوان مثال در فيلم ۱۴۰۸ صحنه اي از فيلم را حذف کرده بودند که من وقتي داشتم تماشا مي کردم چشمهام چهار تا شد ! سکانسي از فيلم که دختر حدودا ۹ يا ۱۰ ساله ي آقاي نويسنده که قبلا مرده مياد و در آغوش پدرش با او صحبت هاي زيبايي مي کنه ، بازي جان کوزاک در اين صحنه بسيار تحسين برانگيز بود و علاوه بر اين ، اين سکانس ، يکي از سکانس هاي اصلي فيلم بود به اين خاطر که دختر آقاي «انسلين» نقش مهمي را در فيلم ايفا مي کند . شايد مسئولان پخش فکر اين را کرده اند که اين دختر چند ساله ديگه ممکنه به يک سوپر استار تبديل بشه و فيلم هاي مشکل دار بازي کنه !! از شبکه ي چهار بعيد بود واقعا . . .

بگذريم ؛ هر چقدر هم که تلويزيون ايران بخواهد آپديت باشه و فيلم هاي جديد و خوب پخش کنه ، باز هم شخصي که علاقه داشته باشه بايد بره و نسخه ي اصلي فيلم رو گير بياره و ببينه که اصلا چي به چي بوده ! البته نبايد از اين پيشرفت بسيار خوب تلويزیون ايران در نمايش فيلم هاي خوب و جديد چشم پوشي کرد ! واقعا در اين سال هاي اخير خيلي بهتر از قبل عمل مي کنن گذشته از اين که گاهي اوقات شيطنت هايي هم مي کنند و اگر يک فيلمي مثلا امروز در آمريکا اکران بشه که يه جورايي بر عليه آمريکا باشه و از آمريکا بد گفته باشه يک هفته بعد اين فيلم در تلويزيون ايران به نمايش در مياد !!!

اي کاش اين سانسور ها و حذفيات بي مورد کمتر مي شد (به کلمه ي «بي مورد» توجه کنيد!) و اي کاش سيماي ايران فقط در اين جور محدوده هاي زماني اين جور عمل نمي کرد و در تمام طول سال به همين صورت کار خودشو انجام مي داد . . .